Bernardyn długowłosy

Rasa tych psów należy do sekcji psów molosowatych w typie górskim.

Pochodzenie tego psa nie jest znane dokładnie, najbardziej prawdopodobną hipotezą wydaje się że Rzymianie przyprowadzili w Alpy molosy, które w odmiennych warunkach klimatycznyc i na skutek krzyżowania się z psami rodzimymi wytworzyły do dnia dzisiejszego dwa typy tych psów: lżejszy, od którego pochodzą wszystkie szwajcarskie psy pasterskie, oraz cięższy, od którego wywodzi się m.in. bernardyn.

Rasa ta swoją nazwę wzięła od klasztoru kanoników regularnych na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda. Klasztor ten założony został w 980 r. przez samego św. Bernarda z Menthon. Kroniki dawne na których wszysko było zapisane zaginęły, lecz wiadomo że mnisi wyhodowali bernardyny na przewodników w XVIII wieku, żeby onajdywały ludzi w górach. Dzięki krzyżówce z Nowofunlandem bernardyny uzyskały sirść dłuższą i powstała odmiana szorstkowłosa.

Psy tej rasy są psami wysokimi, szerokimi o kośccu potężnymi masie dużej. Psy pierwotnie były nieco mniejsze poniewąż dochodziły do wagi 50 kg. Zdarzają się przypadki bernardynów o masie dochodzącej nawet do 100 i 130 kg.